Wie voor het eerst van Jezus hoort of hem in het evangelie zelf hoort spreken, heeft tijd nodig om te wennen. Hij is niet iemand die zich meteen laat kennen. In de evangeliën zegt Hij telkens dat het moment dat mensen hem zullen begrijpen nog komen moet. Er moet iets met hem gebeuren en er moet nog iets gebeuren met ons. Het uur moet nog komen.

In de symbolische orde van het kerkelijk jaar vindt de kennismaking met Jezus plaats in de veertig dagen voorafgaand aan het paasfeest. Net als het volk Israël tijdens hun veertig jaar in de woestijn, leren de discipelen in de veertig dagen voor Pasen wat het is om met God te leven. Een terugkerend struikelblok vormt hun behoefte om te vroeg te juichen, namelijk op ogenblikken dat Jezus zich lijkt te plooien naar één van hun wensen of idealen. Laten we hier stoppen, zeggen ze dan (op de berg van de verheerlijking), of: laat het hier maar bij (als Jezus zich bekendmaakt als de Messias, maar ook zijn lijdensweg aankondigt). Judas vindt het fijn om geld aan de armen te geven, maar daar houdt het voor hem op. Het offer van de vrouw die Jezus zalft, vindt hij verspilling.

Dat de 40-dagentijd een tijd van vasten is, heeft hiermee te maken. Het vasten helpt ons om niet te vroeg op onze lauweren te gaan rusten. ‘Is dit de tijd om in degelijke huizen te wonen?’, vraagt de oudtestamentische profeet Haggaï retorisch, ‘moeten we niet eerst zorgen dat de tempel wordt herbouwd?’